Dæmigert myntýtauppbygging er hallandi pallur þar sem mynt eða tákn falla og safnast upp að ofan. Þegar leikmaður ýtir á ýtarann, strýkur hann yfir botn pallsins og notar tregðu til að ýta uppsöfnuðum myntum út á við. Sérstök skilyrði fyrir þessu eru sem hér segir:
1. Samsetning horns og þyngdarafls: Hallahorn pallsins er nákvæmlega reiknað þannig að mynt renna náttúrulega í átt að svæði ýtarans vegna þyngdaraflsins. Þegar myntin safnast upp í mikilvæga hæð þarf aðeins örlítið ýta til að koma af stað keðjuverkun; Þegar myntin í fremstu röð renna niður, fylla myntin í aftari röð upp í skarðið vegna þyngdaraflsins og skapa stöðugt falláhrif.
2. Stöðlunarþéttleiki og jafnvægispunktur: Þegar fjöldi myntlaga er nægur, þjappar þyngd efri laganna neðri lagunum saman og dregur úr núningi milli botnlaganna og pallsins. Á þessum tímapunkti getur jafnvel lítið ýtt nýtt sér „skuldsetningaráhrifin“ til að ýta öllum myntbunkanum út í einu.
3. Vélræn inngrip í forritið: Flestir nútíma myntýtarar hafa innbyggða-forritstýringareiningar sem fylgjast með myntsöfnuninni í gegnum skynjara. Þegar vélin ákveður að hún þurfi að laða að leikmenn, eykur hún þrýstikraftinn í stutta stund eða stillir hornið á pallinum örlítið, sem skapar „nálægt-velheppnuð“ sjónræn áhrif til að hvetja leikmenn til að halda áfram að setja inn mynt.
